മുറിവ്

 

ഇന്നലെ പെയ്ത മഴയിൽ ചോർന്നൊലിച്ച് പോയതാണെന്റെ സ്വരം...

അതിൽ പിന്നെ മൂകനും ബധിരനുമായ രൂപക്കോലമായി ഞാൻ...

തിമിർത്തു പെയ്ത മഴയിൽ കയർത്തു കയറി മൂത്തോൻ...

അപ്പോഴും തല കുനിച്ചു വണങ്ങി നിന്നു പോയ് , ബഹുമാനമാകാം...

കലി പൂണ്ട് മൂത്തോൻ അകത്തും , ചളി പൂണ്ട് ഞാൻ പാടത്തും...

വീടും പാടവും തമ്മിലെ കാലടി അളക്കാൻ വാ തുറന്നു , ഒ--- ഒ...

സംസാരം എനിക്കന്യമായി , ജനതക്ക്  ആനറാഞ്ചിപക്ഷിയെ അന്യമായ പോൽ...

പതിയെ തിരികെ ലഭിച്ച വാക്കുകളെ ഞാൻ തിരികെ വിട്ടു , സംസാരിക്കാതെ...

പിന്നീട് സംസാരിക്കാൻ തോന്നിയാൽ ഞാനൊരു കത്തിയെടുത് കേൾവിക്കാരനെ വ്രണപ്പെടുത്തും...

അതാകുമ്പോൾ പച്ചില കൊണ്ടുണക്കാമല്ലോ , അതാണല്ലോ ഹൃദയ മുറിവിനെക്കാൾ ഭേദം...

ശുഭം

Swafaan